Ayrılık, sevdanın ertesinde mahmur gözlerle güneşe bakamamaktı. çok uzağa düşmüş sevinç çığlıklarını duyamamak ve bir daha hiç eskisi gibi gülememekti; ağla- -mamaktı -yamamaktı bir daha seni seviyorum diyememekti. karların erimemesi dağ başlarında, ırmakların bir daha hiç ‘o’ sularla akmamasıydı. her gün aynı sokaktan geçmemesiydi; kırmızı etekli genç kızların. ellerini ısıtmasıydı kimsesizlerin bir teneke ateşte, pazarcıların susması, sokakların boşalmasıydı. her notada, seslerin sessizlik olmasıydı; ayrılık. Ayrılık… her şeyin hiçbir şey olmasıydı!
| 